۱۳۸۸ تیر ۲۱, یکشنبه
جنازه ی جمهوریت نظام و یا کالبد خونین دمکراسی در نظامی که بسوی خلیفه گری می خواهد برود و سرنوشت آن
هنگامی که دربند هستی و گرفتار ،آنگاه می توانی دریابی که حقیقت چیست . آنگاه می توانی دریابی که چرا باید از کالبد پاره – پاره ی دمکرسی که اصلاح طلبان آن را جمهوریت نظام می گویند گریست و برای وطنت و سرزمینی که آزادی را می جوید و سرنوشتی باید بهتر داشته باشد و اینک ...باید گریه کرد ، گریه کن سرزمین مادری ...گریه کن سرزمین مادری برای تمام فرزندان شجاع و دلاورت که کشته شدند و یا در گوشه ی زندان ها طمع شقاوت را چشیدند ....برای انسانیت که باید بدون مرز و محدودیت سیاسی – دینی – زبانی – قومی آسوده زندگی کنند و آن گونه که می اندیشند... این چیست که ما آن را مرز و خط نام نهاده ایم ؟ این چیست که تو را وادار به شقاوت و بی رحمی می کند ... دمکراسی – آزادی – حرمت – انسانیت برای همه با هر زبان ، قومیت ، نژاد ، دین و مذهب ...برای همه و ...)
آیا جسد پاره ، پاره ی دانشجویان کوی دانشگاه و یک شنبه ی ندای سهراب ( ترکیبی از اسم ندا آقا سلطان و سهراب اعرابی که ذر اوین جان داد ) آخرین مشایعت نماد های دمکراسی و جمهوریت از حاکمیت خلافت اسلامی بود . بارقه ی گریزی بسوی ترور و بحران در هویتی که دیگر نخواهد بود و نخواهد ماند ؟
برای تو ندا – سهراب و کیانوش عزیز که بعد تو و آشویتس دیگر هرگز نمی توان شعر گفت . فقط بخاطر تو برای تو ...
زندان آشویتس موجبی شد که حکومت نازی ها در آلمان ساقط شود . کدام ظلم و ستمی است که پایدار بماند ؟
و یک شنبه ی ندای سهراب ( من هرگز آن را یک شنبه ی خونین نخواهم گفت ، هرگز نخواهید شنید که برای صدها کشته ی آزادی و شرافت ایران گریه کنم و یا نوحه سرایی نمایم . این سرنوشت ما بود که یک شنبه ی ندا داشته باشیم . مظهر بیگناهی – شرافت – انسانیت و حکومتی که باید در راستای اهداف خود بیندیشد و این چنین خود و تمامی داشته هایش را نابود سازد . برای بچه های نازنین ایران و ....) بنیانگذار شالوده های فروریزی مصیبتی گردید که بخشی از قاتلان را از صحنه ی روزگار محو و نابود خواهد کرد . یک شنبه ی ندا ، پرچم ندای عدالت و شرافت انسان ماندن و انسان ماندن است تا فرو ریزد تمامی مصیبت های انسان ماندن در این فضای مکدر و دشت های خونبار و مه گرفته را ...
به درستی نمی توان درک کرد که روند پس از انتخابات و حوادث پیامد آن به ویژه یک شنبه ی ندا یک کودتا بر علیه رهبری و خاندانش بود و یا یک توطئه که حاکمیت را در گرداب مرگ ، بدنامی ، خوارداشت قداست و فروپاشی ارزش ها و اعتبار ... فرو برد .
اما هر چه که بود و هر چه که خواهد بود ، مصیبتی چالش بار برای حاکمیتی است که در طی 30 سال کوشید جامعه ای اخلاقی و معنویت گرا بسازد .
با این همه اکنون مساله ی مهم آن است که چه اتفاقی افتاد و این اتفاق منجر به ایجاد و شالوده گذاری چه حوادثی در آینده خواهد گردید .
درست در هنگامه ی مناظرات انتخاباتی و هنگامی آقای احمدی نژاد آقای میرحسین موسوی را بمباران کرد و تمام مواضع مقدس نظام را در هم کوبید و نشان داد که 24 مدیریت در نظام که از زمان حیات مرحوم آیت الله خمینی (ر) آغاز گردیده تا قبل از حاکمیت مدیریتی ایشان ، ساختاری فاسد و غیر قابل دفاع است ، بر همهگان ثابت شد که این روندی است که پایانی نداشته و راهی است که بسیار سخت پیموده خواهد شد . متعاقب آن موقعی که سه کاندیدای دیگر گفتند که آقای احمدی نژاد دروغ گویی می نماید و خط قرمز ها را زیر پاگذاشته به یکباره تمام قداست و همه ی آنچه که در طی 30 سال کوشش می شد نشان داده شود که مردم ایران پیرو نظام بوده و این نظام پاک – مقدس – بی اشتباه – فارغ از دروغ گویی – اخلاق مدار – اسلامی و انسانی است ، فرو ریخت و جامعه ی جهانی و وجدان انسانی در دنیا در یافت که 30 سال به تعبیر آقایان کاندیدا ( به ویژه در گفتمان آقای احمدی نژاد آنچنان که گفت ) همه ی آن باور ها و فضا سازی ها دروغی بیش نبوده و این حاکمیت و نظام کاملا در پی منافع و چپاول کشور بوده است . از آن لحظه تمام دارای های اخلاقی ، انسانی ، حیثیتی نظام اسلامی از وی خلع گردید وآن چه که حقیقت نامیده می شد که مردم در پی قداستی فرازمینی می باشند فرو ریخت و مردم از زیر بار ساحت ها مقدس و الهی – آسمانی رژیم خارج شدند و به یکباره با یک گستره ی انسانی و نه الهی روبرو شدند . بدین سان جنبشی آغاز شد
جنبش این دوره از رفتار های مدیرتی نظام زدودن وجه الهی و آسمانی از رژیمی بود که تمام جهان از آن وحشت داشت و گمان بر آن داشت که مردم در پی خواست های این سیستم حاظرند جان خویش را فدا سازند و این تنها نقطه ی قوت این نظام در فضای بین الملل بود . نقطه قوتی که اگر چه سالها از پوسیدگی آن می گذشت اما به یکباره آشکار گردید .
اما حوادث بعدی بخصوص یک شنبه ی ندا نشان داد که این نظام غیر الهی و زمینی برپایه های قدرتی استوار است که تمام مشروعیت خود را بر آدمکشی قرار داده است و حال باید نگاهی دیگر به آن داشت . از این روی برآیند تحولات انتخابات آن شد که
1- قداست الهی رژیم گرفته شد .
2- اثبات گردید که مردم با این نظام هماهنگ و همدل نیستند
3- پارادکس ها و تعارضات بنیادین میان نظام و مردم به ویژه طبقات متوسط – تحصیل کردگان و گروه های مرجعی نظیر آموزش و خانواده و ... وجود دارد .
4- نظام حاضر است برای ابقای خود دست به قتل و آدمکشی نیز بزند .
5- انسجام و اتحادی بنیادین بین رهبران نظام و مدیران آن وجود ندارد .
6- رهبری در موقعیتی کاریزماتیک و فرهمند نیست و ..
بدین سان با فرو ریزی قداست الهی از جلوه ی خارجی آن و نقش مرکز متعدد قدرت به یکباره سیستم حاکمیتی را با بحران مشروعیت و مقبولیت در داخل و خارج مواجه کرد . روندی که به جداشده گی کشور ها و متحدان منطقه ای آن بشدت شتاب داد و کشور هایی نظیر سوریه و ونزوئلا و ... به سرعت به سمت دشمنان رژیم متمایل شدند و در پی منافع ملی خود تمام هویت و اقتدار نظام را به چالش کشیدند . در این میان کشور های ائدولوژیک مداری مانند کره ی شمالی – چین و حتی روسیه نیز با چالش در رفتار مواجه شدند . اما به یک باره اتفاقی افتاد که بسیار شگفت می نمود و آن تعارضات اقوام مسلمان ایغور با چینی های هان و حکومت کمونیستس چین بود که نظام را بر سر دو راهی قرار داد و کاملا وجه ی اسلامی آن را گرفت . در حالی که رجب طیب اردغان در راستای پان ترکیسم آن را نسل کشی خواند و در عمل چین را به چالش کشید ایران اسلامی نتوانست هیچ دفاعی از مسلمانانی انجام دهد که سالها داعیه دفاع از آنان را بر عهده داشت و به این ترتیب آخرین امید ها و جلوه های اسلامی نظام نیز فرو ریخت و از آن سو اثبات کرد که مصلحت برای قدرت و آدم کشی ارزشی بیشتر از خود اسلام و یا دفاع از موازین اسلامی دارد و بدین سان آخرین نماد های حاکمیتی اسلامی رژیم در فضای بین الملل فرو ریخت و خاکستری از آن برجای ماند ...
اما با این همه اتفاق دیگری لازم بود که در این ورا قداست نظام و خروج عینی و عملی آن از حوزه ی اقتدار الهی – دینی و گرایش آن به حوزه ی قدرت بی رقیب ، سیستم را با چالشی اساسی مواجه نمود و آن در ورا این تقدس زدایی آن بود که حال چه باید کرد ؟
گزینه های فرا روی رژیم 3 رفتار بود
1- همچنان نمادی از اسلامی گرایی و دمکراسی باشد که به سبب خلع ید جنبه ی الهی آن در فضای گفتار های انتخاباتی و اثبات دسیسه و کثافت کاری های نظام که توسط آقای احمدی نژاد بیان شده بود دیگر این امکان وجود نداشت که بر روی آن بتواند مانور دهد و اسلامیت و رفتار های الهی – قدسی ماب آن تمام شده بود .
2- گرایش به سمت دمکراسی داشته باشد و بیشتر بر روی گرایشات مردمی تکیه نماید . که آن نیز به سبب 30 سال نیرنگ و فریب که توسط آقای احمدی نژاد طرح شد و بحران مقبولیت و مشروعیت سیستم را در پی داشت حفظ اقتدار و سلطه ی نظام را نمی توانست در پی داشته باشد و از این روی نظام این اقبال را نداشت که با حرکت بسمت دمکراسی محفوظ بماند .
3- گرایش بسمت خلافت با همان ظرفیت غیر مشروع دینی ، همچون خلفای عباسی و بنی امیه که هم در آن اسلام زدایی پایدار داشته باشد و هم از مخاطرات دمکراسی برای قدرت بکاهد . لذا در یک تحلیل سود و زیان کاست قدرت در کشور این جنبه را بیشتر برای خود سودمند دید و بسمت آن حرکتی را آغاز کرد .
پویش بسوی خلافت باید دو گزینه ی بنیادین را داشته باشد ، همچنان که خلفای بنی امیه و بنی عباس داشتند
الف – مسلمانان واقعی را همچون همان ایام بکشند و از عصمت و طهارت دور شوند که این انجام گردید .
ب- جمهوریت نظام را که تلفیقی از دمکراسی نیم بند بود کاملا از میان بردارند و نابود سازند ، که این نیز با تقلب و تغیر آرا انجام گردید
لذا از این پس باید منتظر دوره ای از خلفایی باشیم که در قرن بیست و یکم دارد شکل می گیرد . از این روی تحولات پس از این حوادث و روی داد ها را باید از منظر دشمنان ، دوستان ، طول عمر نظام و نوع رفتار سیستم در مورد کلیات انسانی – نگرش به جهان – خواست ها و ... مورد بررسی قرار داد .
دوره ی خلفایی آن هم در عصر اطلاعات و جهش های تکنولوژیک چیز شگفتی در قرن بیست و یکم می باشد ، اما با توجه به الگوی ارائه شده توسط حافظ اسد و رئیس جمهور کره ی شمالی به نوعی راهی برای این قضیه گشوده شده بود اما هرگز این نوع از حاکمیت در کشوری مثل ایران سابقه ای نداشت و قتل مرحوم احمد خمینی نشانی از آن بود که بخش جمهوریت به نوعی در حال پیشگیری از چنین تحولاتی است هرچند به قیمت آدمکشی و رفتار هایی غیر دمکراتیک ؟
با این حال ، شایعاتی که با روی کار آمدن آقای احمدی نژاد در محافل نزدیک به حاکمیت در دوره ی نخست ریاست جمهوری وی بر سر زبانها افتاد و موجب حذف شخصیت هایی نظیر آقای هاشمی رفسنجانی و قالیباف و ... گردید ناشی از آن بود که هر کدام از این شخصیت ها که موافق با جانشینی آقای مجتبی خامنه ای با پدرش ( رهبر) داشت می ماند و مخالفان می بایست به هر قیمت بروند . چنین شایعاتی مبین آن بود که جمهوریت در آستانه ی مخاطره ای عظیم قرار گرفته است و آنها که در دوره ی نخست با خلافت گرایی فرزند مرحوم آیت الله خمینی ( ر ) مخالفت کرده و از طریق روش های غیر دمکراتیک وی را حذف کرده اند حال خود باید حذف گردند چرا که عزم بر خلیفه گرایی بشدت در این بخش از دوران رهبری به هر دلیل آشکار و پنهانی دوباره جان گرفته و به سبب قدرت بسیارش هیچ کس را یارای هماوردی و مقابله با آن نیست . از این روی فضا بشدت حالت اطلاعاتی – نظامی به خود گرفته و با خیانت کسانی چون آقای خاتمی و امثالهم که گمان می کردند با کتمان ، سرپوش گذاری و پنهان کاری تخلفات مرتبط با انتخابات و ... می توانند در بستری غیر مردمی و کاملا با روش های مدیریتی این جریان را کنترل کنند و نیازی به مداخله ی مردم که صاحبان اصلی کشور هستند نیست ، این جریان رشد یافت . بدین ترتیب شرایط بشدت خاص و اضطراری گردید گروه های به اصطلاح اصلاح طلب با تکیه بر جمهوریت و حفظ خط قرمز های حکومتی می کوشیدند که بخش جمهوریت را حفظ نمایند و در آن سوی موافقان خلافت همچون آقای احمدی نژاد و ... در همراهی با خلیفه گرایی و مجاز شمردن آن دست به هر کار و جنایتی بر علیه منافع ملی – شخصیت های انسانی – ثروت و تولید ملی - ... زدند . بدین ترتیب اکنون آنچه که در جریان است فقط یک چیز است ، نبرد آخرین موافقان جمهوریت گرایی نظام و موافقان خلیفه گرایی .
اما در این میان هر دو گروه به سبب فقدان رفتار های غیر مردمی و سابقه ی دیرین در انجام روش ها و اقدامات غیر انسانی مردم را در این میان به عنوان معادله ای بنیادین محسوب نمی کردند ، اگر چه که موافقان جمهوریت گرایی نظام الزاما نیاز به کمک های مردم داشتند اما از آنجا که معتقد بودند باید خط قرمز های نظام را حفظ کرد و همچنان در این میان ایستاد و هر دو بخش را نگهداشت ناچار بسمت مردم نمی آمدند . آنچه که این نوع تفکر و روش را به هم ریخت فرو ریزی قداست نظام بود که همراه با خود مباحث گسترده ی فساد آریستوکرات ای انقلابی را طرح کرده بود و این آریستوکرات ها از جمله آقای هاشمی رفسنجانی – قالیباف – میرحسین موسوی و...را ناچار بسوی مردم کشاند و آنها در نهایت از مردم کمک خواستند آن بود که دیگر این مبارزه یک نبرد برای کسب قدرت نبود بلکه آوردگاهی برای بقا و یا مرگ بود .
خلفای بعد می خواستند که با نوعی دگردیسی و کسب اعتماد و اعتبار مردمی تمامی گناه نظام و مشکلات آن را به دوش آریستوکرات های انقلابی گذارده و آنها را رو در روی مردم قرار دهند و موجب حذف آنها توسط مردم شوند ، این روش موجب گردید که آقای احمدی نژاد با عبور از تمامی خط قرمز های نظام تمامی گناهان را بسمت آریستوکرات ها معطوف نماید و برای خود و خلفای بعدی راهی را باز نماید ، غافل از آن که این روش نباید به این ترتیب با قداست زدایی همراه شود و کلیت سیستم زیرسوال برود و اگر چنین عزمی هم وجود دارد باید از تاکتیک های خاصی استفاده نمود و بر طبقه ی متوسط تکیه کرد و نه بر طبقه ی فرودست اجتماعی و ...( بحثی دراز دامن که باید جداگانه مورد توجه قرار گیرد )
به هر روی با توجه به نبرد آخرین بر سر کالبد جسد جمهوریت و دمکراسی در جمهوری اسلامی گروه جمهوری طلب و مخالف خلافت که منافع خود را به طور کلی بر باد رفته می دید در اقدامی بسیار سنجیده مردم را وارد کارزار نمود و بدین ترتیب دو هدف این گروه را بر روی هم آوار نمود
1- اثبات کرد که این گروه خلیفه گرا از تفکری واپس گرا برخوردار بوده و در حال نابودی بنیاد های اخلاقی است ، پروسه ای که با مرگ و کشتار دانشجویان و بعد در یک شنبه ی ندای خونین این فرضیه مسجل گردید و با این اثبات حقیقت به دو هدف عمده دست یافت
الف- خود را تطهیر از هر ارتکابی گناه الود کرد و نسبت به آنها دست بالا را گرفت .
ب- خلیفه گرایان را با توجه به اشتباهات تاکتیکی و تکنیکی آنها رو در روی کل جهان قرار داد و دشمنان طبیعی آنها را قدرت مندتر کرد .
2- پیشاپیش نقش مهره ها و عناصر کلیدی خلیفه گرایی را روشن و مشخص کرد و بدین سان فرصت کاری در راستای غافل گیری را از آنها با انتشار اطلاعات محرمانه از درون سیستم گرفت و در عین حال خلیفه گرایان را بطور کلی در برابر مردم گذاشت و آنها را وادار کرد که خودکشی سیاسی نمایند . همچنان که آنها به سبب فشار های بین المللی و درون سیستمی و مردمی دیگر جرات و توان کشتار در روز 18 تیر را نداشتند . ( چنین به نظر می رسد که گروه خلیفه گرا قابلیت طراحی های بلند مدت و برنامه ریزی برای موفقیت را بطور کلی نداشته و بطور عمومی به قضا و قدر تن داده است و امید به آنکه دستی از غیب در آید و آنها را نجات دهد )
بدین سان از این به بعد اگر گروه خلیفه گرا نتواند تاکتیک و راهبرد خود را عوض نماید و با ادراکی قرن بیست و یکمی حرکت نماید بطور خودکار در برابر دو گروه عمده در داخل و خارج کشور قرار خواهد داشت ، گروه هایی که ظرفیت و توان آنها را در هم کوبیده و مشروعیت و مقبولیت خود را بیش از پیش از دست داده و باید بیشتر بسمت استبداد ، خودکامگی ، کشتار و ... پیش رود و دشمن بیشتری را برای خود درست نماید تا زمانی که آنقدر فشار ها افزایش یابد تا جهان در توافقی همگن آنها را همچون صدام حسین اعدام نماید و برای همیشه طومار حیات این تفکر و اندیشه را برچیند ،
به هر روی دو گروه عمده ی دشمن خلیفه گرایی در داخل و خارج عبارتند از
2- اسلام گرایان و طرف داران حاکمیت شیعی و عقلانیت دینی
از این روی با توجه به بحران رو در رویی با نیروهای دمکراتیک در داخل و خارج کشور و اسلام گرایان و انقلابی های معتقد به دوره ی آیت الله خمینی (ر) خلیفه گرایان ناچار کشور را بسمت محدودیت های بیشتری پیش برده و با تبعیت از الگوی کره ی شمالی خواهند کوشید که کشوری دیگر شبیه به آن را به وجود آورند ، الگویی که به سبب وابستگی ایران به منابع نفتی و درآمدی های و وابستگی به اقتصاد جهانی آن را غیر ممکن خواهد کرد و موجب بحران های بیشتری در تعاملات ملی خواهد شد .
از این روی به لحاظ نیرو های گریز از مرکز بسیاری که در حاشیه ی کشور وجود دارد و همچنین پراکندگی قومی – زبانی – فکری همراه با اقتصاد وابسته به نفت ایران در عمل موجب بحران های بسیاری برای خلیفه گرایانی می گردد که عملا بدون آن که مقدمات تاسیس امپراطوری خلفا را داشته باشند برای تشکیل آن اقدام کرده اند و خود را در معرض تهاجم اخلاق – انسانیت – شرافت – آزاده گی و ... تمامی جهان و آزادیخواهان ایرانی قرار خواهند داد . لذا پس از یک دوره حکومت توام با خون ریزی و کشتار بی رحمانه ی بسیار شدید توسط خلیفه گرایان این نظام در کمتر از 5 سال فرو ریخته و با خود برای همیشه یاد و نام حکومت اسلامی را همچون رژیم پل پوت ( خمر های سرخ در کامبوج ) خواهد برد .
اما آیا ممکن است که این گروه که اینک با روش های غیر دمکراتیک به قدرت رسیده اند از موضع خود کوتاه آمده و یا اصلاح روش نمایند ؟
چنین راه حلی ممکن است بسیار به آنها توصیه شود و رهبری حتی با فدا کردن آنها و در تغیر جهتی آشکار این روش را برگزیند ، اما اتخاذ چنین روشی به مفهوم محو و انهدام کامل ولایت فقیه و حاکمیت رهبری بوده و در عمل منجر به دست نشانده گی آنها گردد . روندی که هرگز مورد پذیرش رهبری و خلیفه گرایان نبوده و در عمل تفاهمی برای محو رهبری هرگز امکان پذیر نخواهد بود .
به هر روی چه آن که رهبری گروهی شامل آقای احمدی نژاد و دیگر خلیفه گرایان را فدای خود نماید و یا نکند عمر نظام با توجه به قداست زدایی شدید در آن و جداکردن بعد الهی از آن ممکن نخواهد بود و گمان نمی شود که حتی با توجه به شرایط منطقه ای بیشتر از 5 سال این نظام بتواند باقی بماند حتی اگر خطر بالکانیزه شدن خاورمیانه پیش آید و عملا منافع جهانی صلح را نیز به خطر اندازد ، طول عمر نظام کمتر از 5 سال خواهد بود .تنها یک راه حل برای طول عمر و افزایش عمر نظام وجود دارد و آن ارتباط و گسترش همکاری های بین المللی آن می باشد و به ویژه ارتباط آن با ایلات متحده ی آمریکا و انهدام سلاح های کشتار جمعی و محو نیروگاه های اتمی ، عدم مداخله در کشور های منطقه ، رعایت حقوق بشر و ارتقا وضعیت معیشتی مردم می باشد که بعید است این گزینه ها را خلفا گرایان برتابند چرا که پذیرش آن به مفهوم استحاله ی آنها بوده و نابود خواهند گردید .
با این حال از این پس باید انتظار داشت که سازمان های مخوف و نظامند مسلح درون حکومت برای کشتار و قتل های پنهان و به موازات آن شکل گیری ساختار های مردمی پدیدار گردد و جرم و جنایتی سازمان یافته کل کشور را فرا گیرد . از این روی فرایند ریودوژانیرو شدن شهر ها ( ایجاد محله های امن با نگهبان های ویژه در درون شهرک های اقماری متخلف و محل جرم و جنایت ) – فرار سرمایه ها و مغز ها – فقر گسترش یافته – کودتاهای خونین – کشتار های سازمان یافته – افزایش سازمان های قاچاقچی – ایجاد پایگاه های القاعده و طالبان در حاشیه ی کشور – سقوط هر چه بیشتر ارزش پول کشور – گسترش روند تجزیه طلبی و...کل کشور را فرا گیرد .
از این روی اگر منافع ملی – ارزش های انسانی – شرافت بشری وجود داشته باشد و تمایلی برای حفظ اندک بقایای دین در جامعه الزام بر آن است که رهبری و جناح خلیفه گرای که اکنون روز یک شنبه ی ندا را ایجاد کرده اند باید مدیریت کشور را رها کرده و مناسباتی برای حفظ خود در سیستم جمهوریت که با توجه به تحولات اخیر ناگزیر باید بسوی دمکراتیزه کردن کشور پیش رود اتخاذ نمایند . به تعبیر دیگر فرایند دمکراتیزه کردن کشور و گذار بسوی دمکراسی و همسویی جهانی روندی گریز ناپذیر می باشد که هر لحظه تاخیر آن موجبی برای انهدام بیشتر کشور خواهد شد .
آیا توطئه ای در جریان نیست که برای همیشه دین و نماد های دینی را در این کشور ویران سازد ؟
آیا جمهوریت و ته مانده های دمکراسی از ایران رخت بربست و حریم و حرام های اندیشه ای قداست ساحت مقدس رهبری و خاندانش برای همیشه فرو نریخت و از آن تلی از خاکستر باقی نماند ؟
چکامه ای برای ندا بجای تمام شعر هایی که دیگر پس از او و آشویتس هرگز نمی توان سرود ، هرگز ...
ندای یک شنبه ی ، یک شنبه ی ندا هر لحظه فریاد می کشد و می گوید چکامه ای برای آزادی و شرافت بر باد رفته در این دشت مه گرفته ی خونین که نام آن ایران است
که نام آن خوابگاه دانشجویان است و تبر و چاقوی آدمکشانی که نام خود را ...
که نام آن خانه ها – اموال – خودروها – اعتبار و ارزش های بشری است
برای آنان که یک شنبه ی ندا را ایجاد کردند و بر جنازه ی فرهنگ – هنر – عشق – صداقت – شرافت – مهربانی و محبت به دروغ و تزویر سرود شقاوت سردادند . دیگر هرگز بعد از یک شنبه ی ندا که در آن صدها انسان پاک جان دادند و بعد از آشویتس که هزاران و میلیونها یهودی را سوزاندند دیگر نمی توان شعر گفت ، هرگز نمی توان شعر گفت .... هرگز نمی توان ...
۱۳۸۷ اسفند ۱۲, دوشنبه
( برادران ما- کشور هایی که از امکانات کشور ما بهره برداری می کنند - در عمق استراتژیک ایران اسلامی از راهبرد همسایه ات را به خاک سیاه بنشان استفاده می کنند )
دولت نهم آبروی اسلام و ایران را در جهان احیا کرد، نمی دانم این جمله را چه کسی گفته و یا می خواهد بگوید ، اما باور من هم همین است ، چرا که با توجه به تعملات جهانی و منطقه ای این مساله حائز توجه بسیار می گردد ، که آبرویی دیگر نمانده که کسی آن را بخواهد احیا کند و یا ببرد .
به گزاره های ذیل توجه کنید :
درست چند روز قبل در عربستان سعودی بر روی شیعیان که به زیارت قبرستان بقیع رفته بودند ،آتش گشوده شد و بیش از 10 نفر کشته شدند .
کمتر از یک ماه قبل نوار غزه با درایت ایران اسلامی و به عنوان یکی از مناطق عمق استراتژیک ایران اسلامی با اسرائیل در گیر شد و به قیمت هزاران کشته ، ویرانی هزاران خانه ، تسلیم و... به پای میز مذاکره با اسرائیل نشست و از موشک ها و خمپاره ها ی پرتابی بسوی اسرائیل توبه کرد و امروز 12 اسفند 1387 کنفرانسی در شرم الشیخ مصر به ابتکار هیلاری کلینتون و مصر ...کنفرانس بازسازی غزه بدون حضور ایران تشکیل می شود و عربستان و امارات متحده ی عربی و. امریکا و اسرائیل و...تقبل کردند که نوار غزه را باز سازی کرده و تخویل مردم ان سامان دهند .جنگ غزه با اسرائیل که می رفت ایران را برای حمایت از نوار غزه به جنگی تمام عیار با کشور های مختلف بکشد و درگیری با مصر تا عربستان و از امریکا تا اسرائیل را در پی داشت اینک بدون ایران در حال شادکامی با کشور های پول دار و ثروتمند عرب و غرب است تا نشان داده شود که عمق استراتژیک ایران به چه اندازه فاقد پایداری و لرزان است .
هفته ی پیش در اوج معرکه ی بحرین و ایران ، برادران عراقی ما که بیش از 100 میلیارد دلار آسیب به کشور وارد ساخته و میلیارد ها میلیارد نیروی انسانی ارزشمند مارا نابود کردند ، در پی سرنگونی صدام حسین از تمام امکانات ایران سخاوتمند بهره گرفتند در مساله ی کوچک بحرین با گفتاری غیر دیپلماتیک از شخصیتی غیر اثر گذارو مسول در روابط خارجی ، برادران عراقی ما که از قضا انها هم جز عمق استراتژیک ما هستند بشدت از بحرین دفاع کرده و بار ها ایران را سرزنش کردند . و جلال طالبانی رئیس جمهور عراق چند روز بعد به ایران آمد تا بخشودگی غرامت جنگی ( خسارات عراق به ایران) را با رضایت پدر خوانده بگیرد و ماه عسل را با عربستان و امارات متحده بگذراند .از آن سوی با آزاد کردن سران بعثی ازعلی شیمیایی تا طارق عزیز می کوشد منافع ملی خود را هر چند به قیمت تباهی همسایه و با استراتژی همسایه ات را به خاک سیاه بنشان ، مارا بیش از پیش وارد دنیای گول خوردگی نماید و مالکی در صدد باشد با آشتی ملی دیگر بار حزب بعث را زنده کند و دوباره عراق شاخ دردناکی برای ایران شود .
روسیه ی برادربزرگ اسلام این بار هم با ترفند و برای معامله ای بزرگ باز هم به ایران نیرو فرستاد تا از پیش راه اندازی نیروگاه بوشهر لبخند رضایت را بر لبان مدیریت ایران بنشاند و با کلاشی و اخازی پول بیشتری را به قیمت مالیات بر ارزش افزوده از جیب ملت ایران بستاند و باز راه اندازی را به تعویقی هزاران ساله بکشد . تا آقای آقازاده ( رئیس سازمان انرژی اتمی ایران )بگوید چند روز تاخیر مهم نیست . مهم آن است که ما در این مسیر درست قرار داریم . روسیه نیز می آید و باج می گیرد و سر ایران بی دفاع و بی کس را شیره مالیده و برای ماه عسل با دشمنان ایران با جیبی پر از پول های ما به خوش گذرانی می رود .
سوریه نیز در چند روز اخیر محل آمد و شد سناتورها و فرستادگان امریکا شد تا این عمق استراتزیک دیگر ایران با لاس زدن با غرب به ریش ایران بخندد و با نفت های رایگان ایران ؛ همچون سالها خوش گذرانی در آرامش خیال بسر برد .
در حالی که عمق استراتژیک ایران هر لحظه بیشتر به مرز های کشور می چسبد ، و در حالی که از هوگو چاوز تا بولیوی ، فقط بخاطر 10 ها هزار ترکتور و خانه ی اهدایی ایران به بولیوی و ونزوئلا از ایران دیدن می کند و با عشق بازی با دشمنان ایران از حق حاکمیت امارات متحده ی عربی بر جزایر سه گانه تاکید می ورزند و بدین سان بر عمق استراتزیک ایران در آمریکای لاتین نیز مهر ابطال می زنند ، در حالی که روسیه به قیمت بازی دادن های بسیار ایران می کوشد با این برگ از غرب امتیاز گرفته و در عین حال کیسه ی ملت ایران را تهی تر از همیشه نماید ، دولت ایران در تلاش است تا چنین وانمود کند که جهان در اختیار وی بوده و بدون دستور ، آب هم نمی خورند .
اروپا ، همان که ایران با خوشحالی زائید والوصفی به چند برابر قیمت از آنها کالا تهیه می کند ، به ویژه ایتالیا که باند های مافیایی آن کشور سبب شده اند که ایتالیا اولین شریک تجاری ایران در اروپا شود ، پس از پیروزی اوباما ، پرچم مبارزه با ایران را به دست گرفته اند و از قضا ایتالیا از همه بیشتر در راستای تحریم ایران می کوشد (.اگر چه هر گاه اروپا پا درمیانی می کند و کوشش می کند با تحریم و ...انسداد اقتصادی کشوری را به مجرای صحیح دیپلماتیک بر گرداند نشانه ای از جنگی ویرانگر توسط قدرت های بزرگی است که عزم آن نموده اند و اروپا با این حربه تلاش می نماید که از جنگ پیش گیری کند ؛ همچنان که در زمان صدام چنین شد و.اما این رفتار متناقض در برخورد با ایران جای سوال بسیاری دارد ) .
با این همه در حالی که همه ی دنیا می کوشد از این ، ثروت باد آورده ی ایران سهمی بردارد و در عین حال ظربه ای به ایران وارد سازد . شگفتی روزگار آن است که خود ملت ایران چنین حقی نداشته و باید تاوان دهنده ی رفتار مدیریتی کشور باشند . از آن بدتر آن که در این گیر و دار بحران اقتصادی و کوشش جهان برای توسعه ی ملی و افزایش رفاه عمومی ، دولت که تمامی ذخایر ارزی را بر باد داده است ، طرح هدفمند کردن یارانه ها را به مجلس ارائه می دهد . طرحی که هدف آن فقط به خاک سیاه نشاندن ملت و بیرون کشیدن اندک قوت و توان مردم برای باج دهی و شادمان سازی روسیه و کشورهای عمق استراتژیک ایران ( بنا به فرموده ی رهبری )از بولیوی تا سوریه و ..گروه های بحران طلب و تروریست جهان است .
آیا واقعا مشکل اقتصاد ایران هدفمند کردن یارانه ها است ، آن هم در این شرایط خاص و دشوار بحرا ن اقتصادی ؟ یا تامین کسری بودجه ی دولتی که نمی داند و نمی تواند بداند که چگونه هزینه کند ؟
کسری بودجه دولت مشکل بنیادینی است که همراه با خود اعماق استراتژیک ایران را نیز تباهی کشیده و آنها ( فلسطین تا بولیوی و از مجلس اعلا تا حماس) را به گدایی به دیگر کشورها متصل می نماید . بدین سان دیگر هرگز ژرفای استراتژیک ایران اسلامی رخ نمون نگردیده و خود را نشان نخواهد داد . اما آنچه در طی این مدت اتفاق افتاد آن بود که کشور به تباهی و ورشکستگی مطلق رسیده و آثار بحران با نابودی سرمایه های شخصی و فردی در حال نمایش دیگری از این سو مدیریت در اقتصاد جامعه است . مساله ای که در نوشتار نیروی انسانی عامل ورشکستگی کشور به خوبی تبیین گردید .
به هر روی ، لایحه ی هدفمند کردن یارانه ها که مقصد نهایی آن مالیات گرفتن از مردم فقیر و ناتوان ایران است تا به جیب روسیه و دیگر کشور هایی از این قبیل واریز شود ، در آستانه ی تبدیل به کشمکش و شورشی بزرگ در کشور بوده و احتمال گسترش نابسامانی ملی را روز افزون می سازد ، این در حالی است که نمایندگان گروه های قومی ایران در واشنگتن ملاقات ها و رایزنی گسترده ای داشته اند و...
دولت نا دانان می کوشد بنیان ایران بزرگ را از ریشه و بن بر اندازد ، تجربه ای که در سال 1997 در اندونزی دیده شد ، در سال 1997 در اندونزی با هدفمند کردن یارانه ها به منظور تامین کسری بودجه ی کشور ، شورش های گسترده ای شکل گرفت که به فروپاشی و انهدام دولت ختم شد ( جهانی سازی .... نوشته ی جوزف استیگلتیزبرنده ی جایزه ی نوبل در اقتصاد ) آیا یک نفر در هیات دولت محترم نیست که بگوید ، چه بلایی از این رهگذر بر سر کشور خواهد آمد ؟ آیا باید تاوان فقدان بهره وری و کارآیی دیوانسالاری اختاپوسی ایران اسلامی را که در ظرف سی سال بیش از 10 برابر بزرگتر و کارآمدی آن بیش از 80 درصد کاهش یافته و هزینه های بولیوی و ... روسیه وحماس و... را ملت ایران با مالیات های جان کاه بدهد، هزینه ی قدرت نمایی دولت ایران بر عهده مردم بیچاره است ؟ آیا کسی نیست حداقل به کتاب های مختلف در این مورد نگاهی از باب پیشگیری داشته باشد ؟
دیگر زمان مسامحه و شوخ انگاری کودکانه نیست ، آنچه در شرف وقوع است ، نابود سازی کشور است ، نابود سازی ایی که فقط مردم ایران تاوان آن را نخواهند داد ، بلکه جهان با آن در گیر شده و تمام منطقه به چالش کشیده خواهد شد . از آن سوی مدیریت ایران به سبب رفتار ها و کردارها ، جایی برای ماندن در دنیا ندارد ، هیچ کشوری این گروه را پناه نخواهد داد و این به معنایی آن است که باید برای بقا خویش مدیریت تلاش کند تا کشور فرو نپاشد و...جنگی داخلی و ورشی ویرانگر سبب فرار آنها نشود ، آیا کسی هست در ساختار مدیریتی که اندکی در این مورد بیندیشد ؟
۱۳۸۷ اسفند ۱۱, یکشنبه
۱۳۸۷ اسفند ۱۰, شنبه
(تاریخ گرایی بدون آینده نگری مرگ براثر خشم افراط گرایی است )
جواهر لعل نهرو : ملتی که از آینده نا امید است به گذشته می پردازد و افتخارش را در تاریخ جستجو می کند .
فرهنگ تاریخ گرایی بدون آینده نگری و فردا باوری ، چالش بنیادینی است که سالها است در ایران رواج دارد . در واقع پس از جنگ های بسیار دوره ی عباس میرزا و از بین رفتن بخش عظیمی از سرزمین ایران در معاهدات ترکمن چای ، گلستان و آخال ، اندوه سرخوردگی آفت دردناک ملتی گردید که رویا های بزرگی در سر و اندیشه ای سترگ در بر داشت .این غم تاریخی با یافت شدن اسناد و ترجمه ی سنگ نبشته های تاریخی در قرن 18 و 19 همراه با موجی از دانش و دانای بر آمده از دارلفنون و مدارس کشور ، منجر به آن شد که خیزابه ای از تاریخ نگری بدون آینده باوری جامعه ی شاد خوار آن روز را در بر گیرد .( جامعه ی اواخر دوران قاجار جامعه ای شادخوار با دیگاهی ماتریالیستی و هجو انگار بود ، حقه های تریاک ، جعبه های شیره و... به نام حب دان که به آن حب اژدها – حب سلامت و ... می گفتند رواجی گسترده از دربار تا عامه ی مردم داشت .)
شاد خواری و هجو انگاری دنیا و گرایشات پوچ گرایی گسترده تا بدان حد بود که هیچ بزرگ مرد و مرد عملی را تاب ایستادگی در برابر دشمن نبود ، عباس میرزا و بعد ها امیرکبیر قربانی این نگرش درباریان و عامه ی مردم به زندگی شدند . از دیگر سوی این معضل ، گروه دانش آموخته و متفکر ایران را رنج می داد . در چنین شرایطی و پس از شکست های پی در پی ایران از روسیه و عثمانی و تسخیر هرات و .. توسط انگلیسی ها ، آزردگی افزون طبقه ی تحصیل کرده را در پی داشت ، از این روی هنگامی که کتاب تاریخ باستان گیرشمن منتشر شد و در اختیار عامه قرار گرفت و متعاقب آن حسن پیرنیا کتاب ایران باستان خود را نوشت و باستان شناسان بزرگی همچون : اومستد ، اشپولر و...نتایج تحقیقات خود را منتشر ساختند ، موجی از افتخار و ایران گرایی بدون آینده باوری جامعه را فرا گرفت .
این گرایش در تاریخ گرایی با روی کار آمدن رضا شاه ، مردی با کفایت بسیار در آبادانی و بهبود سرزمینی ، آرزویی محقق شده می نمود . فارغ از تمایلات و کارکرد های اجتماعی و اخلاقی رضا شاه ، حجم و اندازه ی کار و فعالیت وی چشمگیر و اثرگذار بود ، او توانست از ایران مفلوک و در حال قطعه ، قطعه شدن توسط شیخ خزعل و ... ایرانی مدرن و پویا بسازد . وی به اندازه ای در عمران و آبادانی کشور کوشید که پس از وی تا کنون هیچ دولت و نظامی ( از فرزندش محمدرضا تا جمهوری اسلامی ) نتوانست به اندازه و حجم وی برای کشور بکوشد ، اهمیت مجموعه فعالیت های وی در آن است که ایشان بدون پول نفت و فشار بر مردم و...توانست این ابعاد عظیم را در آمایش و مدرنیه کردن کشور انجام دهد . به هر روی ، تلاش رضا شاه و کوشش بی پایان وی در بهبود وضعیت کشور با گزینش نام پهلوی ابعاد تازه ای بر افتخار تاریخی ایران داد و افقی نوین گشوده شد . بدین سان این روند که می رفت به همت رضا شاه به رویکردی مقتدرانه در مدرن سازی ایران بینجامد با وداع زود هنگامش با ایران در بحبوحه ی جنگ جهانی دوم ، با حذف نگاره ی آینده باوری و فردا نگری منجر به شکل گیری ناسیونالیسم ایرانی ، پان ایرانیسم و ظهور احمد کسروی و ... در ایران شد .بدین ترتیب تاریخ به جز لاینفک زندگی سیاسی در ایران مبدل شد و استفاده از عناوین و القابی همچون آریا مهر – آرتشتاران – سهبد و...بر توسعه ی این روند افزود .
چنین پیشنه ی رفتاری بود که انقلاب اسلامی را نیز به تاریخ گرایی و بهره برداری از تاریخ کشاند . روند انتخابی انقلاب سرانجام دو طیف عمده را در ایران شکل داد :
· - گروه معتقد به تاریخ باستان ایران با گرایشات شاهنامه خوانی و زرتشت گرایی
· - گروه اسلامی با گرایش به تاریخ اسلام و اعراب
اما مساله ی مهم آن است که ، با علم بر گسترش حکیمانه ی این بیت معروف ( گیرم پدرت بود فاضل از فضل پدر تو را چه حاصل ) چرا جامعه ، به ویژه نخبگان تاریخ گرایی بدون آینده باوری و فردا نگری را توسعه داده و آن را مبنا ی تعامل و عمل خویش قرار دادند ؟
به هر روی افراط در تاریخ گرایی و هدف قرار دادن سرمایه های کهن به منظور مشروعیت بخشیدن به رفتار ها و کارکرد ها ی شخصی و صنفی موجب شکل گیری جبهه ی متخاصم ارزشی و تاریخی گردید ، خصومتی که شالوده ی آن بر فرو پاشی و بی اعتباری سرمایه ی تاریخی گروه مقابل استوار است .
از این روی ، در خصومت و کوشش در انهدام باور های تاریخی و نماد های آن ، مدیریت انقلاب اسلامی ، با اوردن سرمایه ی تاریخی 1400 ساله اسلام ، تلاش نمود پوششی رفتاری و کرداری برای خود ایجاد نماید و هم گروه مقابل را در هم کوبد . چنین رویکردی خود مبین آن است که به هر حال یک روز رفتار ها و کردا رها با سوال مواجه می گردد و این سوال می تواند سرمایه های پشتیبان از جمله تاریخ را نیز در بر گیرد ، معضلی که هم اکنون جامعه با آن مواجه است و تردیدها و شبهات نسبت به رفتار های مدیریتی را به تاریخ اشاعه می دهد .
بدین لحاظ استفاده از تاریخ به ویژه تاریخ مذهب و شبیه سازی رفتارو کارکرد با آن موجب آن می گردد که تمایل فزاینده ای در گروه های مخالف پدید آید که سرمایه ها و دانایی های تاریخی دیگری را بجای آن بنشانند . به دیگر سخن بهره گیری از تاریخ مقدس مسبب گرایش به دیگر تاریخ های مقدسی است که متضاد با آن جلوه می نماید . رواج کنونی انواع مکاتب فلسفی و مذهبی از اومانیسم مسیحی تا یهودیت – از زرتشت گرایی تا بهایت و...برآیند تقابل نیرو های متخاصمی است که به لحاظ فکری می کوشند ، سرمایه ی تاریخی دیگری را جایگزین اسلامی نمایند که مدیریت انقلاب اسلامی آن را پشتیبان مشروعیت و مقبولیت خود معرفی کرده است .
به هر روی ، روند تاریخ گرایی و مشروعیت طلبی از تاریخ برای کارکرد های فردی و مدیریتی ، عاملی برای رواج مکاتب و نحله های فکری دیگری شده که از مدیریت رویگردانند .( روایت است که انسان به چیزی که نهی شده کنجکاو و راغب است )
با این حال مساله تنها این نیست که با تاریخ گرایی بدون آینده باوری و فردا نگری تمامی سرمایه ها ی تاریخی و ارزشمند مخدوش می گردد ، مساله ی مهم آن است که چنین نگرشی همراه با خود انحطاط نسلی ، زوال ارزش ها ، فقدان ارزش های منجر به کار و تلاش ، توطئه باوری گسترده ، شاد خواری و ... را به همراه دارد . به دیگر تعبیر با بهره گیری بی وقفه از واژگان مقدس و استعمال آنها در هر شرایطی موجب می گردد بار تقدسی و آئینی کلام و آموزه از میان رفته و جامعه به ناباوری گسترده و هیچ انگاری تاریخ مقدس روی آورد .رشد و توسعه ی ادیان شبه عرفانی هندی تا شیطان پرستی و ... که در گروه هایی نظیر رپ و هوی متال و.. خودنمایی می نماید و بنا به گفته ی صداو سیما در حال فراگیر شدن جامعه ی جوانان است ، نمادی از این استدلال می باشد .بدین لحاظ اگر تاریخ را با سنجه و معیار تاریخ چراغی فراروی فردا ، تاریخ روشن گر آینده و تاریخ محل عبرت مورد توجه قرار دهیم ، آنگاه می توان از ظرفیت تاریخ بهره گرفت . این نگرش به تاریخ مبین آن است که در یابیم ، چگونه می توان تاریخ را درک کرد و در ادراک تاریخ و نسبت سازی با آن ، خود را در زمان و مکانی مشابهه با رفتار هاو کارکردهای اجتماعیو محیطی منطبق ساخت ، در واقع باید از تاریخ به عنوان نمادی از تجربه ی بشریت برای بهتر زیستن استفاده کرد و نه برای توجیه و تفسیر رفتار های فردی و مدیریتی خویش .
از این روی اگر تاریخ معیاری برای درک تجربه باشد ، آنگاه می توانیم دریابیم که مثلا در زمان صفویه و یا در هر دوره ی تاریخی رویکرد انسانها به پدیده ی شوم افراطی گری چگونه بوده است و آنها چه تعاملو رفتار سنجیده ای با افراط داشته اند ؟
مساله ی مهمی که در تاریخ از آن غفلت می گردد ، آن است که ما به مجموعه کردار و رفتار نیاکان و پیشنیانمان در حوزه های مختلف زندگی توجه نمی کنیم ، ما می خواهیم کشور را با افتخارات کوروش بزرگ و یا امپراطوری اسلامی ،یا عمل کرد تاریخی پیامبر خدا(ص) و... مقایسه کنیم و افسوس بسیار داشته باشیم و یا اراده ی شبیه سازی با آن دوره را بنمائیم . در حالی که از یاد می بریم که روابط حاکم بر مناسبات تاریخی انسانها را باید مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم . مثلا همین مساله ی افراط گرایی ، در زمان شاه اسماعیل اول هنگامی که سفرای خارجی به دربار می آندند پشت سر آنها خاک می پاشیدند و ... با دستمالی جلو دهان با آنها گفتگو می کردند و از کلمات و واژگانی ، همچون کافر - ... نبریده و... استفده می کردند در مخاطب ساختن آنها ، این فرایند منجر به شکل گیری ، تفکرات افراطی گردید و بحث شیعه کشی و سنی کشی راه افتاد ، اما در همان زمان اندیشه ها نیز راهکاری برای پیشگیری از این ستم بر انسانیت یافتن ، راهکاری که می توانست ، پاسخگوی نیاز همان مردم در همان زمان باشد . یکی از بزرگترین این اندیشه ها ، عرفان ایرانی ( گنوستیسم ایرانی ) بود ؛ عرفانی که به زیبایی در تقابل با این افراط و بحران در اخلاق می کوشد رابطه ی انسانها را بهبود بخشد . باز بطور مثال پیرامون افراط گری شیخ ابولحسن خرقانی می گوید :
هرکس از این سرا درآید نانش دهید و هیچ از دین او مپرسید ؛ چه آن که در درگاه ایزد به جان ارزد به یقین در خانه ی بوالحسن به نان ارزد .
یا مولانا می گوید :
آن که گوید جمله حق است احمقی است / و آنکه گوید جمله باطل او شقی است
تا جنینی کار خون آشامی است / و آن تعصب زآن خامی است
و....
مساله در ادراک تاریخی همواره آن نیست که یک رفتار را به عنوان نمادی از درستی مطلق به هر زمان و مکانی گسترش داده و برای آن قداست قائل شویم ، مساله ی مهم ، آن است که دریابیم در زمان کوروش بزرگ که نخستین اعلامیه ی حقوق بشر را بیان می دارد چه مناسباتی بر جامعه حاکم بوده و در این تبیین چه اهدافی مورد نظر بوده است ؟
یا هنگامی که به روایت و حدیثی بر می خوریم که می گوید یکی از معصومین (ع) در راهی به جمعی مشروب خوار برخورد کردند ، یکی از آن میان صورت خود را پوشاند ، حضرت فرمودند : فرزندم در هر حالتی که هستی از ما روی برمگردان .چرا حضرت چنین فرمودند ، اما شلاق بر نداشتند و حد خدا که واجب است راجاری نکردند ؟ و چرا فردای آن روز آبروی وی را نبرده و در ملا عام شلاقش نزده و به زور از وی اعتراف نگرفتن ؟
و...
تاریخ نیاز انسان برای بقا است ، مشروط به آنکه ، دانش تاریخ موجب درک تاریخی شده و بر ثروت دانایی در عصرو زمان بیفزاید . و اگر نه تاریخ چه ارزشی دارد ؟ دانستن این که 4 یا 6 هزار سال قبل حضرت زرتشت چه کرد و چگونه در برابر سکاها کشته شد ، یا امیرکبیر در چه سالی کشته شد ؟و یا ایران در 1000 سال قبل چه وسعتی داشته چه دردی را دوا می کند ؟ همچنانکه در تاریخ مقدس نیز همین روابط و مسائل حاکم است ، اهمیت ، دانستن این مسائل در چیست ؟
اهمیت تاریخ در آن است ، که دریابیم ، که نباید اقتصاد عمرو زمان را بیهوده هدر دهیم .اینک در عصر کنونی درک تاریخی به ما می آموزد که شیوه ی حل یک مساله چگونه است . اهمیت این دانایی در آن است که در عصر جهش های تکنولوژیک و انفجار اطلاعات ، دیگر نمی توان دوباره چرخ را اختراع کرد ، در رفتار جمعی و اچتماعی دیگر فرصتی برای آزمون و خطا نیست ، آزموده را آزمودن خطا است .
از این روی تاریخ ، آموزشگاهی است که تجارب بشری در آن مورد نقد و بررسی دوباره و چندباره قرار می گیرد و بی آن که بخواهیم با هزینه های بسیار مساله ای را حل کنیم ، نخست به پیشینه ی آن می پردازیم و روابط حاکم بر مساله را دوباره بازبینی و تعریف می کنیم .در واقع تاریخ تداوم زمانی ( تایم سری آماری ) است ، نه جولانگاه برداشت ها و تکرار تاریخ و گسترش آن به زمان و مکان کنونی ، هر تاریخی که باشد ، خواه مقدس و خواه عرفی .
از این روی هرگز نمی توان تاریخ را تسری زمانی و مکانی داد ، تنها می توان با بهره گیری از آن ، مناسبات و هنجار های متعالی که موجب پدیداری تعاملات انسانی و عقلایی می گردد را باز آفرینی معنایی و مفهومی کرده و با توجه به موقعیت های محیطی ، از ان استفاده کرد .
متاسفانه در خاورمیانه و ایران ، تاریخ ابزاری شده برای استیلای تفکرات هزاران ساله و شبیه سازی آن در قرن 21 ، مساله ای که خود مسبب افراطی گری متقابل شده و در فرایندی فراخ دامن ، نفرت ، کینه را شکل می دهد و کینه ، نفرتی افزونتر .بحران تاریخ گرایی بدون آینده نگری و بهر ه گیری از تاریخ های مقدس ؛ اسلام – مسیحیت – یهودیت و زرتشت و...موجب ایجاد ، حکومت ها و رفتار های متحجرانه ای گردیده که مشروعیت خود را از تاریخ می جویند و این بسط زمانی و مکانی ، مولفه ها و عادات و سنن تاریخی ، خشم هولناک و سبوعانه ای را شکل داده که به نام تقدس ، به نام ساحت خدا ، انسانیت را به قربانگاه می برد .
بدین لحاظ ، ضروری است که با ادراک تاریخی ، ضمن پیشگیری از حوادث دردناک ، مناسبات و تعاملاتی را سامان دهیم که در آن ، تاریخ برای هیچ قوم – مذهب – کشور – جامعه و...پشتیوانه ی مشروعیت و مقبولیت ، رفتار فردی و مدیریتی نگردد ، چرا که چنین برداشتی از تاریخ ، انهدامی سریع و خود خواسته ی تمامی سرمایه ی تاریخی را سبب می گردد .
تاریخ مجموعه ای از تجاربی است که باید آموخته شود ، تجاربی که ما را در عصر جهش ها راهنمایی کرده و سبب می شود که راه های رفته را دیگر نیازمائیم ، همچنان که منجر به افزایش دانایی ما در انطباق با شرایط شده و از هزینه های انسانی و سیاسی جوامع و فرد می کاهد ، چنین رویکردی مبین آن است که دیگر بار دریابیم که چرا باید به سرمایه های تاریخی تمام ملت ها ، اقوام ، نژادها و مذاهب احترام گذارده و از همه ی آنها استفاده کنیم .
اگر نتوانیم از تاریخ در درکی تاریخی و حکمتی فزاینده استفاده نمائیم ، و اگر تاریخ را به صرف بودن و داشتن ، بخواهیم تسری داده و با همان روش های باستانی و دیرین ، نظم و ساختاری فکری – مدیریتی – اجتماعی بسازیم ، باید مرگی زود رس را در گستره ی نفرت و کینه ها ، افراط گرایی و تحجر ، تجربه کرده و دیگر بار ، همچون قربانیان باستانی و تاریخی ، قربانی خشم خدایگان و اربابان تاریخی خود شویم .